مثل کارخانه‌هایی که قسمتی‌شان یا حتی کل‌شان از تولید خارج می‌شود برای توسعه
یا برای تعمیر یا نمی‌دانم برای هرچه، آدم‌ها هم گاهی نیاز دارند تا به کل، یا
به جزء، از خط زندگی‌های معمولی خارج شوند، عادت‌هاشان را عوض کنند، آهسته‌تر
بروند، ارتباطات‌شان را کم و یا حتی به کل قطع کنند و بروند دنبال توسعه یا
تعمیر خودشان، بروند در یک غار با خودشان خلوت کنند، دو دو تا چهار تا کنند و
اصل‍‌اً تا این‌جای زندگی‌شان را برای خودشان هضم کنند (چون خیلی که برای مدت
زمان زیادی همین‌طور نفس بکشی بی آن‌که زندگی را برای خودت هضم کنی و درباره‌ش
فکر کنی، اتفاقات بدی می‌افتد!).


*
چو رسی به طور سینا ارنی نگفته بگذر
که نیرزد این تمنا به جواب لن ترانی

**
چو رسی به طور سینا ارنی بگو و مگذر
که بیرزد این تمنا به جواب لن ترانی

***
ارنی کسی بگوید که تو را ندیده باشد
تو که با منی همیشه چه جواب لن ترانی...

مرحوم حاج محمد اسماعیل دولابی
در تعبیری زیبا از وظایف منتظران در دوران غیبت می‌فرماید
پدری چهار تا بچه را گذاشت توی اتاق و گفت این‌جا‌ را مرتب کنید تا من برگردم
خودش هم رفت پشت پرده. از آن‌جا نگاه می‌کرد می‌دید کی چه کار می‌کند، می‌نوشت توی یک کاغذی که بعد حساب و کتاب کند 
... 
یکی از بچه‌ها که گیج بود، حرف پدر یادش رفت. سرش گرم شد به بازی. یادش رفت که آقاش گفته خانه را مرتب کنید
یکی از بچه‌ها که شرور بود شروع کرد خانه را به هم ریختن و داد و فریاد که من نمی‌گذارم کسی این‌جا را مرتب کند
یکی که خنگ بود، ترسید. نشست وسط و شروع کرد گریه و جیغ و داد که آقا بیا، بیا ببین این نمی‌گذارد، مرتب کنیم

اما آنکه زرنگ بود، نگاه کرد، رد تن آقاش را دید از پشت پرده. تند و تند مرتب می‌کرد همه‌جا را
می‌دانست آقاش دارد توی کاغذ می‌نویسد
هی نگاه می‌کرد سمت پرده و می‌خندید. دلش هم تنگ نمی‌شد.